Zacznij od ścieżek, ról stron i priorytetów
Wybierz strony, na których zły skręt ma realne koszty: usługi lub produkty, kategorie, kontakt lub konwersja, wsparcie, zadania konta i instrukcje odzyskiwania. Dla każdej zanotuj prawdopodobną stronę wejścia, pytanie odwiedzającego, pomocną stronę docelową, działanie oraz drogę powrotu do strony nadrzędnej lub huba. Strony hub organizują temat; strony szczegółowe odpowiadają na węższe pytania; nawigacja i okruszki (breadcrumbs) zapewniają orientację. Nie twórz sztucznego silosu, który uniemożliwia osobie dotarcie do innej rzeczywiście użytecznej sekcji. Testuj bezpośrednie wejście na głęboką stronę oraz podróż zaczynającą się od strony głównej.
Napraw ścieżki prowadzące do przychodów, kont, wsparcia, bezpieczeństwa, prawnych i zadań odzyskiwania przed linkami wygody.
Nadaj każdej ważnej stronie odpowiednią trasę przychodzącą i czytelny sposób dotarcia do powiązanych lub nadrzędnych treści.
Pisz kotwice, które opisują cel
Tekst kotwicy to widoczny, klikalny tekst linku. Google rekomenduje tekst opisowy, względnie zwięzły i istotny zarówno dla strony źródłowej, jak i docelowej. W3C mówi, że cel linku musi być możliwy do ustalenia z jego tekstu samodzielnie lub z programowo określonego kontekstu zgodnie z WCAG 2.4.4. Zastąp nagie „kliknij tutaj” lub powtarzające się „dowiedz się więcej” etykietami typu „porównaj roczne i miesięczne plany”, gdy to trafnie opisuje cel. Używaj tych samych słów dla tego samego zamiaru, stosuj inne sformułowanie dla innych destynacji i nie zamieniaj kotwic w wymuszone listy słów kluczowych. Dla linków obrazkowych dostarcz opisowy tekst alternatywny (alt).
Przeczytaj link samodzielnie lub w ramach zdania. Czytelnik powinien być w stanie przewidzieć destynację.
Niech tytuł, nagłówek i otwierająca treść strony docelowej wypełnią to, co obiecywała kotwica.
Spraw, by każda ważna trasa była crawlowna i użyteczna
Element, który wygląda na klikalny, niekoniecznie jest niezawodnym odnośnikiem nawigacyjnym. Do ważnych tras używaj elementu HTML a z href wskazującym prawidłowy URL. Google mówi, że linki wstawione dynamicznie mogą być crawlowane, jeśli renderowany markup używa tej formy, ale nie potrafi wiarygodnie wydobyć destynacji z kontrolki opartej jedynie na zdarzeniu. Sprawdź renderowaną stronę po uruchomieniu warstw JavaScript, zgód, CDN lub personalizacji. Osobno zweryfikuj status odpowiedzi, przekierowania, kanonikalizację, dyrektywy noindex, uwierzytelnienie i kontrolę robots; pojedyncze skuteczne kliknięcie nie dowodzi spełnienia wszystkich warunków wyszukiwania. MDN dodatkowo zauważa, że kotwice z href tworzą hiperłącza i są dostępne z klawiatury.
Użyj linku do nawigacji i przycisku do akcji wykonywanej w miejscu; nie wybieraj przycisku tylko ze względów stylu.
Testuj reprezentatywne renderowane szablony i kluczowe trasy po zmianach wspólnej nawigacji lub routingu.
Zapobiegaj stronom „sierotom” i porządkuj zmienione trasy
Strona osierocona (orphan) to taka, do której nie prowadzi żaden link wewnętrzny. Wytyczne Google mówią, że każda stronę, o którą ci zależy, powinna mieć link z przynajmniej jednej innej strony. To baza, a nie wymóg wielu linków: prywatne, duplikatowe, wygasłe lub narzędziowe adresy URL mogą być świadomie odlinkowane. Prowadź rejestr wyjątków z właścicielem i datą przeglądu. Porównaj inwentarz CMS, sitemapę, wynik crawla i dane stron docelowych, aby znaleźć strony bez inlinków, uszkodzone strony źródłowe i URL pojawiające się wyłącznie w stopce lub mapie witryny. Przy publikacji dodaj odpowiednie linki z huba, strony nadrzędnej lub istniejących treści; przy wycofaniu zaktualizuj źródła i zweryfikuj, czy każde przekierowanie jest merytorycznie relewantnym zamiennikiem.
Nie publikuj ważnej strony indeksowalnej, dopóki nie sprawdzisz jej tras przychodzących i drogi powrotnej.
Aktualizuj odniesienia kontekstowe oraz przekierowania, aby odwiedzający nie trafiali na przestarzałe opcje.
Audytuj za pomocą dowodów, nie celów objętości linków
Google mówi, że nie istnieje magiczna idealna liczba linków na stronie. Rankuj pracę według wpływu: błąd przy kasie, resetowaniu hasła czy krytycznym wsparciu ma wyższy priorytet niż mało wartościowy artykuł powiązany. Crawluj wewnętrzne linki HTML i rejestruj źródło, cel, kotwicę lub nazwę dostępną (accessible name), umiejscowienie, ostateczny status, cel przekierowania, kanoniczny cel, priorytet, właściciela i weryfikację. Użyj raportu Links w Search Console jako sygnału odkrywczego, a nie kompletnego inwentarza: Google informuje, że jest to próbka, grupuje kanoniczne URL, łączy duplikaty i ogranicza tabele. Porównaj go z własnym crawlem i listą CMS. Przejdź kluczowe ścieżki na desktopie i mobilnie, w tym użycie klawiatury, przed wdrożeniem i po istotnych zmianach szablonów.
Retestuj żywe źródło i zamierzony ostateczny cel po każdej istotnej naprawie.
Wprowadzaj defekty na poziomie szablonu do backlogu inżynieryjnego, zamiast wielokrotnie edytować poszczególne strony.
Uczyń integralność tras częścią gotowości wydania
Wdrożenie nawigacji lub szablonu może jednocześnie zmienić wiele ścieżek. Traktuj krytyczne linki jako ryzyko wydania nawet wtedy, gdy sam serwer jest zdrowy: odwiedzający nie skorzysta z dostępnej strony, jeśli kluczowa trasa do niej nie prowadzi. Status Is UP stosuje to jako proaktywną optymalizację i naprawę, a nie monitoring przestojów: przeprowadź preflight priorytetowych publicznych podróży, zanotuj oczekiwane destynacje i właścicieli oraz popraw błędy tras zanim spowodują niepotrzebne tarcia. Ustal kadencję przeglądów dopasowaną do tempa publikacji, z dodatkowymi, ukierunkowanymi audytami przy migracjach, redesignie nawigacji, zmianach routingu i wycofywaniu treści.
Przeprowadź preflight tras związanych z przychodami, kontami, wsparciem, odzyskiwaniem, bezpieczeństwem, prawnymi i kategoriami o wysokim zamiarze (high-intent).
Prowadź datowany zapis testu pokazujący źródło, oczekiwany cel, ostateczny wynik, recenzenta i właściciela naprawy.